Sevdiğiniz biri üzgün.
Belki ağlıyor. Belki söylenip duruyor. Belki de o sessiz, çenesi kilitli halde öylece duruyor — ikisinden de beter olan o hal. Ve siz — bu insanı önemseyen, düzgün bir insan olarak — aklınıza gelen tek mantıklı şeyi yapıyorsunuz.
Sorunu çözmeye çalışıyorsunuz.
Bir toplantıdasınız. Birisi projeniz hakkında bir şey söylüyor — açıkça eleştirel bir şey değil, sadece zaman çizelgesiyle ilgili bir soru. Ama daha kelimeleri işlemeden, midenizde bir şey değişiyor. Bir gerilme. Bir çökme. Elleriniz hafifçe soğuyor. Çeneniz neredeyse fark edilmeyecek kadar kasılıyor.
Henüz hiçbir şey düşünmediniz. Ama bedeniniz çoktan bir fikir edinmiş durumda.
Aslında zihin okuyorsun.
Hayır, ciddi söylüyorum. Her gün, günde düzinelerce kez, başka bir insana bakıp kafasının içinde neler olduğunu tahmin ediyorsun. Partnerin “İyiyim” dediğinde yapıyorsun bunu. Patronun selamlama bile yazmadan tek satırlık bir e-posta gönderdiğinde yapıyorsun. Barista sana belki yargılayıcı belki de sadece “bugün salı” diyen bir bakış attığında yapıyorsun.
Sizi en çok inciten insanları düşünün.
Kaçı bunu bilerek yaptı?